قاصدكي به رنگ آسمان

ضريح بي گوشه ي آبي ...

Wed, 16 May 2012 16:39:00 GMT

دلت که سرد شود ، کم کم شکوفه هاي صورتي احساس هم پشت بندش يخ مي زند . و شکوفه هاي صورتي قلبت که يخ زد آرام آرم جوانه هاي سبز اميد نيز پژمرده مي شوند . و تو آن ابرچشمانت هم هر چه قدر که بباريد کافي نيست براي سير شدن خاک ترک خورده ي قلبت ...

نه که باريدن اين ابر هاي تيرو تار غم روي دلت بي فايده باشد نه ... ولي براي هم آوردن اين ترک ها ، براي سبز شدن اين جوانه ها ، براي سيرتر شدن رنگ صورتي اين شکوفه ها ، کمي بايد از غوره هاي صبر حلوا ساخت ...

بايد صبر کرد و منتظر ماند . منتظر آمدن بهار هايي که رفتني پشت سر آمدنشان قايم نشده است . بايد نگاه را دخيل بست به ضريح آبي رنگي ... ضريح آبي رنگ بي گوشه اي که حرارت دست هايي پشتش ، همه ي دخيل ها را دانه به دانه باز مي کند . دست هايي که گرمايش آتشي براي يخ ها ، خورشيد همه ي جوانه ها و نمک همه ي قلب هاي ليز است ...

ينوشت : ديگر هيچ چيز مثل نگاه کردن به آسمان آرامم نمي کند ... اصلا ... اصلا ... اصلا فکر مي کنم عاشق رنگ آبي شدم ... آن هم آبي آسماني ...

صدور هيچ گذرنامه و ويزايي لازم نيست ، وقتي به خدا “پناهنده” مي شويد . . .

دل آدما ؛ شيشه نيست که روي آن "هــــــا" کنيم ... بعد با انگشت يه قلب بکشيم و وايسيم آب شدنش رو تماشا کنيم و کيف کنيم !!! رو شيشه نازک دل آدما اگه قلبي کشيدي ؛ بايد مردونه پاش بايستي ....

سکوت ...

Sat, 12 May 2012 21:33:00 GMT

نه ...

ديگر من چيزي نمي گويم ...

مي خواهم از تکرار ها فرار کنم ...

شايد رسيدم ...

رفتن رسيدن است ...

مي روم به جايي دور به اسم روز هاي جديد ...

البته خيلي هم دور نيست ...

شايد هم نزديک است ...

اگر دست دراز کنم دستم مي رسد ...

اما همين دست دراز کردن خودش خيلي است ...

اين بار نمي گويم ...

مي خواهم تو بخواني ...

اين روز ها کمتر کسي در چشم هايم نگاه مي کند ...

تو نگاه کن ...

حرف هايم آخر گفتني نيست ...

روي زبان نمي آيند ...

به هم نمي چسبند ... واژه نمي شوند ...

نوشتني هم نيست ...

نگاه کن ...

تو اين حرف ها را بخوان ...

نگاهم آنقدر ها هم بد خط نيست ...

نترس ...

دلم تنگ شده براي اينکه با نگاه حرف بزنم ...

حرف دل ...

دلم تنگ شده براي سکوت ...

سکوت هايي که به اندازه ي تمام دنيا معنا دارند ...

خدايا ....

بخوان ...

بلند بلند بخوان ...

پينوشت :‌ دارم ميچکم ... از لاي دلم ...

روزت مبارک ....

Mon, 30 Apr 2012 16:54:00 GMT

اولين روز آشنايي را خاطرت هست . همان روزي که تو مي خنديدي و ما گريه مي کرديم . آن روزتو مي خنديدي و آرام دست هايت که از بند بندش عشق مي چکيد را روي سرمان مي کشيدي و ما خيس مي شديم زير اين نم نم عشق . گريه مي کرديم و اشک هايمان بي آنکه بدانند يا بفهمند لابه لاي قطره قطره عشق هاي تو گم ميشد . آن روز ها کسي عشق تو را نديد . نه فقط آن روز . تو که اخم کردي ، داد زدي ، سخت گرفتي ، دعوايمان کردي ، هم کسي عشق تو را نفهميد . و اين براي عاشق سخت است . سخت است که عاشقي کند و معشوق عشقش را نبيند . براي فرهاد سخت بود که کوه بکند و شيرين کوه کندن را نبيند .

و اما تو که خود براي خودت يک پا فرهاد بودي ، کم با فرهاد ها سرو کار نداشتي . فرهاد هايي که با دست هاي خودت راهيشان کردي رفتند . فرهاد هايي که تو فرهادشان کردي . فرهاد هايي که آسماني شدند و تو که خود راه آسمان را بلد بودي روي اين کره ي خاکي ماندي . و چه خوب هم راهي آسمانشان کردي . فرهاد هايي که مي گويم نمره يشان هميشه 20 بود . براي خودشان شاگرد اول هايي بودند . از همان اول هم اهل ته کلاس نبودند . هميشه سر بودند . گاهي از خود تو هم سر تر . دفترشان پاک بود . بي غلط . بي خط خوردگي .

تو روي قلبشان نوشتي . واج به واج ،‌حرف به حرف ، هجي کردي . سرمشق دادي ايثار را ، عشق را ،‌ شهادت را ، اما آنان سرمشق را پرنکرده هم از بر بودند در سهايشان را . آنقدر که جهشي همه ي امتحانات را پاس کردند . و خدا بالا برگه هايشان کنار امضايش يک 20 و يک صدآفرين گذاشت . همان هايي که خدا به پاس شاگرد اول شدن در آغوششان گرفت . محکم . آنقدر محکم که ديگر دلش نيامد از خودش جدايشان کند . فرهادهايي که همان جا در بغل خدا باقي ماندند و دفتر قلب بي اسمشان را اين جا لابه لاي خاک ها جا گذاشته اند . و ما اسمشان را گذاشتيم شهيد گمنام . و چه خوب براي شيرين فرهاد شدند .

از ما که کذشت . فرهاد نشديم برايت . به جايي نرسيديم . انگشت کوچکمان هم به آسمان نرسيد ، اما مي خواهيم با همان حرف هايي که روي قلبمان نوشتي ، با همان عشق هايي که به پايمان ريختي ، بگوييم :

معلمم روزت مبارک ...

پينوشت : دنيا دنياي رياضي است وقتي عشق را تقسيم کردند تو خارج قسمت من شدي ...

پينوشت 2 : اين ميخ آن هم چکش ... دلم خيلي وقت است که سنگ شده ... هر چه قدر مي خواهي با آن برق نگاهت بکوب ... نرود ميخ آهنين در سنگ ...

پينوشت 3 : خطر ... خطر ... به علت سرد بودن احساس ، زمين دل لغزنده است ... لطفا براي جلوگيري از ليز خوردن از اين محدوده عبور نکنيد ...

پينوشت 4 : خدايا مرا که آفريدي گارانتي هم داشتم ....؟ دلم از کار افتاده..... !

حسوديم مي شود ...

Wed, 25 Apr 2012 17:59:00 GMT

دوباره صداي هميشگي او بلند مي شود و من حسودي هايم . دوباره مي آيد اين کاسه ي بغض لعنتي را دستش مي گيرد . اولش قطره قطره مي ريزد . بعد که حوصله اش سر مي رود کاسه را دمر مي کند . من حسوديم مي شود . به گريه هايش ، اشک هايش . به ناله هايش . شکستن هايش ...

آخر اگر او ببارد کسي سرزنشش نمي کند . اگر بشکند کسي نمي گويد چرا کم آوردي . طعنه نمي زنند تو که کوه بودي . گريه هايش قشنگ است . دوست داشتني است. طوفان به راه مي اندازد اما بعدش آرامش است . سکوت و تنهايي . من به او حسوديم مي شود . مي داني چرا مادر؟ چون او همه چيز را مي داند . همه چيز را ديد . همه چيز را شنيد . او ديد آن شب را . شبي را که ياس ها آتش گرفتند و محسن ها تاب ماندن نياوردند. تاب ماندن در دنيايي به اين کثيفي و سياهي . اوديد آن شب را . شبي که علي عاشقانه براي اين دوري اشک مي ريخت . و چاه شده بود همدمش . آن شب را او ديد . به غير از چاه او هم همدرد علي شد . همدر علي شدن خيلي است . اصلا دردي که براي علي درد شود خيلي است . نميدانم آن شب او هم باريد يا نه . تاب آورد گريه هاي زينب و غربت حسن و حسين را يا نه . ولي مي دانم که لحظه لحظه ي دل کندن علي را ديد . قطره قطره اشک هايش را و ذره ذره خم شدن را هم . آن شب که پهلوي تو شکست علي دلش شکست . آن شب که تو رفتي وجدان هم از اين کوچه ها رفت . دست هاي علي را که بستند دست هاي حق را هم بستند . يقين دارم که آن روز آسمان هم دلش شکست . دلش شکست که حالا برايت خون مي گريد . حسوديم مي شود . عجيب حسوديم مي شود مادر . او شايد به جز اقا تنها کسي باشد که مي داند تو کجاي اين کره ي خاکي با علي وداع کردي . شايد امروز که آمد و برايت باريد آمده بود زيارت . آمده بود به جاي همه زائراني که آرزوي زيارتت را دارند و داشتند برايت گريه کند ...

پينوشت : التماس دعا ...

يا زهرا ...

اولين نفس هاي 16 سالگي ...

Sun, 22 Apr 2012 16:02:00 GMT

نگاهت مي کنم ... امروز چه با نمک شده اي ... نه ... اصلا کلا فرق کرده اي ... مثل هر روز نيستي ...

چشمانت را ببند ... بشمار ... از 1 شروع کن ... به 16 که رسيدي چشم هايت را باز کن ...

1 . 2 . 3 ...................................... 14 . 15 .....

آخي ... دلم برايت تنگ مي شود ...

16 ....

چشم هايت را باز کن ...

تو ي آيينه خودت را نگاه کن ...

سال روز زميني شدنت مبارک ...

خواستم اولين نفري که تولدت را تبريک مي گويد من باشم ...

دخترک توي آينه اين را مي گويد ...

حالا يک نفس عميق بکش ...

اولين نفس 16 سالگي ات چه مزه اي مي دهد ؟؟؟

اه نه دوستش ندارم ... مزه ي بزرگ شدن ...

مزه ي دلتنگ شدن براي 15 سالگي ...

مزه اش گس است ... يک ته مزه ي شيرين و يک ته مزه ي تلخ هم دارد ...

دلم کمي بچگي مي خواهد ...

دلم مي خواهد برگردم ...

اينقدر برگردم برگردم برگــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــردم

تا برسم به 5 سالگي ...

دلم براي 5 سالگي ام تنگ شده ...

پينوشت : جان من يک امروز را بخند ... آن هم از ته دلت ...

پرونده ي جنوب ...

Thu, 19 Apr 2012 14:59:00 GMT

هنوز برايم " خيلي دور " نشده اي . در همان مرحله ي " خيلي نزديک " متوقفت کرده ام . کافي است فقط از همين حوالي ، همين دور و بر قلبم رد شوي ، تا عطر يادت بپيچد در خيالم و حسابي گيجم کند . يادت را گوشه اي از اين دل نصفه نيمه ، بايگاني کرده ام . خوب جايي است برايش . آن جا لاي پرونده ها را بگرد پيدايش مي کني . همان جا گذاشته ام . از بين شان رديف حرف " ج " را پيدا کن . همان جا در قفسه ي خاطرات خاک خورده ام ، همان جايي که نسيم دلتنگي مي پيچد و برگه ها را ورق مي زند را مي گويم . ديدي ؟ برگه ي شلمچه را از لايش بکش بيرون . برگه اش بوي چادر خاکي مي دهد . بو کن . بوي عشق . بوي شهيد . شايد هم بوي نور مي دهد . اين ها را گذاشته ام براي روز مبادا . براي روزي که نفسم تنگ شد . روزي که دلم آب رفت زير اين اشک هايي که غسلش مي دهند . آخر ميداني . هر چه در اين دنيا تنگ يا کوچک بشود ديگر درست شدني نيست . مي خواهد نفس باشد يا دل . فرقي نمي کند که. خوب بگرد . آن قاصدک را هم ببين که ضميمه ي پرونده کردم . آن جاست . همان جايي که نگاه حاج همت را قاب گرفته ام . همان نگاهي که براي بدرقه روي ريل هاي انديمشک پابه پايمان آمد . آمد و شايد پشت سرمان آب هم ريخت تا برگرديم و مبادا يک وقت برويم و ديگر پشت سرمان را هم نگاه نکنيم . نه . حاج همت خوب مي دانست . مي دانست اين دل هايي که نمک گيرشان کرده يا رفتني نيستند يا اگر بروند نصفه ممي روند . مثل همين دل من .

برگه ها را ورق بزن . برو جلو . نه آنقدرهم جلو . صبر کن . رد شدي . برگرد . اين برگه هاي سياه را زود تر رد کن . دستت را سياه مي کنند . اين ها براي بعد از آمدنم هستند . خيلي عجيب نيست . دل خيلي ها در اين شهر سياه است . دلت اگر سفيد باشد که ديگر در اين شهر نماني . هر که ماند دلش حتما نقطه اي خطي چيزي داشته . ولي هر که رفت يقينا دلش سفيد بوده . سفيدِ‌ سفيد . خدا عاشق دل هاي سفيد مي شود .آن روز که عاشق آدم شد هم آدم دلش سفيد بود .

بزن صفحه ي بعد . بعد . بعد . باز هم بعد . اين صفحه ي سفيد را مي بيني؟ اين صفحه ي يادواره است . مي خواهند يادت را دوباره بيندازند در دل هايمان و هوايي مان کنند . اين صفحه را گذاشته ام براي آن روز . اين چند سطر را هم مي بيني آن گوشه ؟ مي خواهم حاج همت برايم رويش يادگاري بنويسد . مي خواهم بگويد چطور بوده ام ؟ رسم مهماني را خوب به جا آوردم يا نه . يا رفتم پشت سرم را هم نگاه نکردم . رفتم و هر چه گلايه داشتم سر ميزبان بيچاره خالي کردمو بعد هم راهم را کشيدم آمدم يا نه . اينکه ايستادم . ايستادم و گوش کردم حرف هاي ميزبان را . گلايه هايش را. روي اين صفحه دست بکش نم دارد هنوز . خيس شده بود زير اشک هاي شرمندگي . اشک هايي که وقتي گلايه هاي شهدا را شنيد از شرم تاب ماندن نداشت . فرو ريخت . از خجالت آب شد . آب شد و رفت لابه لاي همين برگه ها . برگه هاي اين پرونده . پرونده ي جنوب ...

پينوشت : شهدا شرمنده ايم ... ...

انصاف نيست ...

Sun, 15 Apr 2012 17:12:00 GMT

سرم را مي اندازم پايين . درد مي کند . روي خط هاي کتاب دنبال کورش و حکومت تازه تاسيسش مي گردم . غرق فکر کردن به اين ميشوم که آيا کورش دلش براي مردم بابل مي سوخت که قتل عام شان نکرد يا نه اصلا همه اش براي تظاهر به اين بوده که حکومتش را به باد ندهد . و اين از آدم ها بعيد نيست . چه حالا چه هزار سال پيش . و تو يکدفعه صدايت بلند ميشود . خيلي بلند . اين روز ها تو هم حال خوشي نداشتي . اين را ديگر همه فهميدند . من هم ديدم هم حس کردم هم شنيده ام . ديگر تو آن "تو" ي سابق نيستي . اين روز ها زياد اشک هايت روان است . دلت گرفته مي دانم . اما اين يکي ديگر از روي دلگرفتگي نيست . هر چيزي را ندانم اين را مي دانم که تو با دل گرفته اين طور اشک نمي ريزي . دلت شکسته . يقين دارم کسي دلت را شکسته است .

چشمم به کتاب تاريخ مي افتد خيلي وقت ندارم . اما تو چه ميشوي آخر ؟ دلم نمي آيد تو را که اين طور ميباري رها کنم و بشينم با اين کورش و پسرش کمبوجيه و برادر دروغي اش برديا سرو کله بزنم . هر چه باشد من انصاف دارم . مي فهمم درد چيست . هنوز يادم نرفته که تو پابه پاي اشک هايم مي آمدي . با گريه هايم دلت مي گرفت . پابه پايم ميباريد . هنوز يادم نرفته . باور کن . حافظه ي خوبي ندارم اما هيچ وقت فراموش نمي کنم که تو اشک هايم را با اشک هايت پاک کردي . نه انصاف نيست . انصاف نيست با تويي که تمام درد دل هايم را شنيدي اين گونه تا کنم . بگذار من هم پابه پايت ببارم . درد هايم کم نيست . ببين دلم را . مثل تو شکسته است .انصاف نيست . حساب مرا جدا کن از اين آدم ها . بگذار من باشم همدردت . همدردي را از خودت ياد گرفتم . بگذار من آرامت کنم . اين را هم خودت يادم دادي ، يادت نيست ؟ انصاف نيست گوش هايم را بگيرم مثل بقيه و سرم را فرو ببرم درکتاب . نه انصاف نيست ...آسمان من ... انصاف نيست ...